مضطر در كتاب اللَّه كیست؟
كمتر متذكّر مىشوید!
اینجا سخن از حل مشكلات، و شكستن بنبستها و اجابت دعاها است، مىفرماید:
"آیا معبودهاى بى ارزش شما بهترند یا كسى كه دعاى مضطر و درمانده را به اجابت مىرساند و گرفتارى و بلا را بر طرف مىكند"؟! (أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَكْشِفُ السُّوءَ).
آرى در آن هنگام كه تمام درهاى عالم اسباب به روى انسان بسته مىشود كارد به استخوانش مىرسد، و از هر نظر درمانده و مضطر مىگردد، تنها كسى كه مىتواند قفل مشكلات را بگشاید، و بنبستها را بر طرف سازد، و نور امید در دلها بپاشد، و درهاى رحمت به روى انسانها درمانده بگشاید، تنها ذات پاك او است و نه غیر او.
از آنجا كه این واقعیت به عنوان یك احساس فطرى در درون جان همه انسانها است، بت پرستان نیز به هنگامى كه در میان امواج خروشان دریا گرفتار مىشوند تمام معبودهاى خود را فراموش كرده، دست به دامن لطف" اللَّه" مىزنند همانگونه كه قرآن مىگوید: فَإِذا رَكِبُوا فِی الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ:" هنگامى كه سوار كشتى مىشوند خدا را مىخوانند در حالى كه پرستش را مخصوص او مىدانند (عنكبوت- 65).
سپس مىافزاید:
نه تنها مشكلات و ناراحتیها را بر طرف مىسازد بلكه" شما را خلفاى زمین قرار مىدهد" (وَ یَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْأَرْضِ).
" آیا با اینهمه معبودى با خدا است"؟ (أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ).
" ولى شما كمتر متذكر مىشوید" و از این دلائل روشن پند و اندرز نمىگیرید(قَلِیلًا ما تَذَكَّرُونَ)